విన్నవన్నీ నిజం కాదు..నీతి కధ

156

ఒక తోడేలు ఆహారం వెతుక్కుంటూ ఒక గ్రామం వైపు  వెళ్ళింది. అక్కడ ఒక ఇంటి దగ్గర  తినడానికి ఏదైనా దొరుకుతుందేమో అని వెతకడం ఆ తోడేలుకి ఎప్పటినుంచో అలవాటు ఆ ఇంట్లో లోంచి ఒక పాప ఏడుపు వినిపించింది  కుతూహలం కొద్దీ లోపలకి తొంగి చూసింది.

అక్కడ పాపని తల్లి ఎత్తుకుని, భుజం తడుతూ లాలిస్తోంది. ఏమి చేసిన పాప ఊరుకోవటం లేదు. చివరికి “ఊరుకో పాపా, ఊరుకో – లేకపోతే మన ఇంటి చుట్టూ తిరుగుతూ వుంటుందే, ఆ తోడేలుకి నిన్ను ఇచ్చేస్తాను! అది నిన్ను తినేస్తుంది!” అని తల్లి పాపని మందలించింది.ఇది విన్న తోడేలుకి ఆశ కలిగింది. ఎప్పటికో అప్పటికి తల్లి పిలిచి పాపని తన చేతిలో పెడుతుందని ఊహించుకుంటూ పాప ఎడుస్తున్నంత సేపు ఆ ఇంటి  బైట కూర్చుని ఎదురు చూస్తూనే వుంది.

కొంత సేపటికి పాప ఇంకా ఏడుపు ఆపక పొతే తల్లి తానన్న  అన్న మాటలకు బాధగా అనిపించి, “ఊరుకో పాప, ఊరుకో. తోడేలుకి నిన్ను ఇవ్వనులే, మీ నాన్నగారికి చెప్పి తోడేలుని బాగా కొట్టమని చెప్తాను” అని బుజ్జగించడం మొదలెట్టింది.ఈ మాట విన్న తోడేలు హడిలి పోయింది. అప్పుడే ఇంటికి పాప తండ్రి తిరిగి వస్తున్న అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది. పరుగో పరుగుమని తోడేలు అడివిలోకి పారిపోయింది.

నీతి : మనం విన్న మాటలన్నీ నిజమనుకోకూడదు. సమయానుకూలంగా సందర్భాన్ని బట్టి అర్ధంచేసుకుని  వాటిని పరిశీలించి  అర్ధం చేసుకోవాలి.

]]>